Czubajka kania (Macrolepiota procera) to jeden z najbardziej rozpoznawalnych i cenionych grzybów jadalnych występujących w Polsce. Należy do rodziny pieczarkowatych (Agaricaceae) i cieszy się dużą popularnością wśród grzybiarzy ze względu na swój wyrazisty wygląd oraz walory smakowe.
Charakterystyka i wygląd
Grzyb ten wyróżnia się wysokim, smukłym trzonem, który może osiągać od 15 do 40 cm wysokości. U młodych owocników trzon jest pełny, natomiast u starszych – pusty w środku. Charakterystycznym elementem jest również ruchomy pierścień, który łatwo przesuwa się wzdłuż trzonu.
Kapelusz czubajki kani ma parasolowaty kształt i osiąga średnicę od 10 do 30 cm. Jego powierzchnia jest biaława, pokryta dużymi, brązowymi łuskami, co nadaje mu charakterystyczny, „wężowy” wygląd. U młodych osobników kapelusz jest jajowaty i brązowy, z czasem rozpościera się i jaśnieje. Pod kapeluszem znajdują się gęste, kremowe blaszki.
Występowanie i sezon
Czubajkę kanię można spotkać od lipca do października. Preferuje lasy liściaste i iglaste, zwłaszcza ich obrzeża, ale rośnie również na leśnych polanach, łąkach, a nawet w parkach. W Polsce występuje pospolicie, m.in. w Puszczy Białowieskiej, gdzie jest jednym z częściej zbieranych grzybów.
Zastosowanie kulinarne
Jest to grzyb jadalny i bardzo smaczny. Do spożycia nadają się przede wszystkim kapelusze, które najczęściej smaży się w panierce – podobnie jak kotlety. Młode, jeszcze zamknięte kapelusze są szczególnie delikatne i cenione w kuchni.
Źródło informacji: profil Facebook, fot. A. Wołkowycki.
Źródło: Nadleśnictwo Białowieża
Fot. facebook.com
